Кристина Исаиловска

Студирав архитектура. Четири години во цртежи, пресметки и линија што мора да служи. Тоа што го научив таму не го напуштив — пропорцијата, односот меѓу деловите, начинот на кој светлото паѓа врз форма.

Шминката беше таму од порано. Од тинејџерски години — на пријателки пред матурски, на сестрите пред семејни прослави. Не сум одлучила да станам шминкер, само сум продолжила да го правам тоа што веќе го правев.

Обуката кај Сим Салтирова ме научи на нешто што не може да се прочита во книга — кога да молчиш и да гледаш пред да го допреш лицето. Сè уште се враќам во студиото за поединечни проекти.

Откако ја завршив обуката, останав да работам во студиото. Невести, едиторијали, кампањи. Тоа беа годините во кои најмногу научив за брзината — како да донесеш одлука за петнаесет минути и да не ја вратиш до крајот на снимањето.

Денеска работам самостојно повеќе од четири години. Скопје и Гостивар — во домовите на клиентите, во апартмани, во хотели, на сетови. Во потрага сум по идеална локација за студио, но засега фактот што доаѓам кај клиентот е дел од начинот на кој работам.

Сопруга сум и мајка на две прекрасни ќерки. Тоа е реченицата што најмалку треба објаснување.

Архитектурата ми остави нешто што не сум очекувала: трпение со форма. Шминката ми покажа дека истото правило важи и за лицето — почитувај го она што е таму, потоа дополни го.