Kristina Isailovska

Studiova arkitekturë. Katër vite vizatimesh, llogaritjesh dhe linjash që duhet të kenë një qëllim. Atë që mësova atje nuk e kam lënë mënjanë — proporcionin, marrëdhënien mes pjesëve, mënyrën si bie drita mbi formë.

Grimi gjithmonë ka qenë aty. Që në vitet e adoleshencës — te shoqet para mbrëmjeve të maturës, te motrat para festave familjare. Nuk vendosa kurrë të bëhem artiste grimi; thjesht vazhdova të bëja atë që tashmë po bëja.

Trajnimi me Sim Saltirova më mësoi diçka që nuk gjendet në libra — kur të heshtësh dhe të vështrosh para se të prekësh një fytyrë. Ende kthehem në studio për projekte të veçanta.

Pasi përfundova trajnimin, mbeta të punoja në studio. Nuse, sesione editoriale, fushata. Ato ishin vitet kur mësova më së shumti për shpejtësinë — si të marrësh një vendim brenda pesëmbëdhjetë minutash dhe të mos kthehesh deri në fund të sesionit.

Sot punoj në mënyrë të pavarur — për më shumë se katër vite. Shkup dhe Gostivar — në shtëpitë e klientëve, në apartamente, në hotele, në sete. Jam në kërkim të vendndodhjes së duhur për një studio, por për momentin fakti që vij te klienti është pjesë e mënyrës si punoj.

Jam grua dhe nënë e dy vajzave të bukura. Është fjalia që ka më pak nevojë për shpjegim.

Arkitektura më la diçka që nuk e prisja: durim me formën. Grimi më tregoi se i njëjti rregull vlen edhe për një fytyrë — respekto atë që është aty, pastaj shto.